Τρίτη 27 Νοεμβρίου 2018

ΠΕΤΑΛΟΥΔΑΣ - Ο Αναπλιώτης Ζορμπάς





Ήταν Μάης τρία χρόνια πριν όταν μπήκα στο Καφενείο και μου είπατε (ο πληθυντικός που σας νευρίαζε...) για την ωραία μπλούζα των AC-DC που φορούσα. Έρχονταν να παίξουν στην Ελλάδα, σημαντικό γεγονός για τους γερόλυκους του ΡΟΚ, είχε βουίξει ο τόπος.



Θυμάμαι παρουσίαζα τότε στο Πάντειο μια εργασία για το Ναύπλιο και μου την είχε δώσει που δεν προλάβαινα να πάω στη συναυλία αν και φορούσα ένα μήνα πριν ως γνήσιος φανατικός οπαδός την μπλούζα από το Highway to Hell.



Εσείς περιμένατε πώς και πώς τη μέρα που θα ερχόταν η κόρη σας και το εγγονάκι για να πάτε να τους φέρετε απ' το αεροδρόμιο. 

Ήταν η μέρα που οι AC-DC θα έπαιζαν το Highway to Hell. Ήταν η μέρα όμως που εσείς είχατε ήδη ολοκληρώσει το Stairway to Heaven.



Έτσι αποφάσισε ο Θεός, να σας πάρει εκεί ψηλά κοντά του γιατί πάντα εκεί ήσασταν, ΨΗΛΑ. 

Εδώ μπορεί να μας έδωσε θλίψη και πόνο η τραγική στιγμή που φύγατε τόσο ξαφνικά αλλά ο σκοπός ολοκληρώθηκε.

 







Κε Δημήτρη (όσο και αν σας νευριάζει το "Κύριε") τ' Ανάπλι έχασε πολλά από το ξαφνικό σας ταξίδι, σίγουρα και η νέα γενιά που δε θα σας γνωρίσει (θα μάθει όμως...) αλλά κέρδισε μαγκιά, περηφάνεια, ηθική, καλοσύνη, προσφορά, αγάπη, φιλία, όλος ο Μπαμπινιώτης δε μπορεί να σας περιγράψει.



Οι φωτογραφίες δανεικές από το αφιέρωμα

http://argolikeseidiseis.blogspot.com/2012/05/3_26.html

***Αναδημοσίευση - χρέος από τον Μάη του '12  






Δευτέρα 19 Νοεμβρίου 2018

Για το κουμπαράκι του Πατέρα μου

Αφιέρωση στο φίλο Ανάργυρο Φιλίνη (Παππού) που βιάστηκε να φύγει και μας άφησε φτωχότερους...



Τον Ανάργυρο Φιλίνη (Παππού) τον γνώρισα το 1980, όταν ο Πρόεδρος του Πανναυπλιακού Περικλής Τριανταφύλλου μου είπε πως θα συνεργαστώ, ως Γενικός Αρχηγός εγώ, με τον Ανάργυρο που θα ήταν ο Έφορος της ομάδας.

Ο Ανάργυρος ήταν κάποια χρόνια μεγαλύτερος και δεν είχε τύχει κάπου να συναντηθούμε μέχρι τότε.

Μέχρι τότε, γιατί από τότε και μετά γίναμε κολλητοί, αδέλφια, αμέτρητες μέρες και πιο πολλές νύχτες, περάσαμε μαζί και τι δεν κάναμε μαζί.

Χαρές, λύπες, ανθρώπινες σχέσεις και ιστορίες, αχώριστοι, γυρίσαμε μαζί τα περισσότερα γήπεδα της μισής Ελλάδας, αμέτρητες ιστορίες.


Ένα βράδυ, πρωί σχεδόν, κλείνει το χειμωνιάτικο "Πέραμα" στην Αγία Τριάδα και μεις, με το FIAT του Ανάργυρου, φτιαγμένοι, παίρνουμε το δρόμο για το Ναύπλιο.

Συνεχίζουμε να τραγουδάμε Στράτο από το κασετόφωνο, στη στροφή της Τίρυνθας, αντί ο Παππούς να στρίψει αριστερά για Ναύπλιο, στρίβει δεξιά για Άργος...

Όταν έχουμε περάσει και από το Κουτσοπόδι, (ο δρόμος των Μυκηνών δεν υπήρχε τότε) λέω του Παππού:

"Για να πάμε από του Μπέρμπακα στο Ναύπλιο, περνάμε γραμμές του τρένου;"

"Όχι..."

"Μόλις περάσαμε γραμμές... Πως γίνεται;"

"Ε, καλά μωρέ πουλάκι, (συνηθισμένη του έκφραση) πήραμε το δρόμο λάθος".

Γυρίζουμε και στο Άργος, στις γραμμές του τρένου στο Άγιο Βασίλη, μου λέει ο Παππούς:

"Καλά ρε, αυτές τις γραμμές δεν τις είδες; Έπρεπε να φτάσουμε στο Κουτσοπόδι για να μου το πεις;"

..................

Επιστρέψαμε στο Ναύπλιο την ώρα που χάραζε, δεν ήταν η πρώτη φορά, σε δυο ώρες θα πηγαίναμε στη δουλειά μας...

Μάνος Περράκης


 https://prefadoros-nafplio.blogspot.com/2017/08/blog-post_89.html


Υ.Γ.1 Η φωτογραφία από το "ΠΕΡΑΜΑ", στη μέση ο Νούλης Σωτηρόπουλος...

Υ.Γ.2 Τον Παππού, τον είδα πριν δυο βδομάδες στο ΑΤΤΙΚΟ που τον επισκέφτηκα... Αισιόδοξος, θαρραλέος, όπως ήταν πάντα...







Παναργειακός-Πανναυπλιακός 1-2, 1981...



Για τον Πατέρα μου

Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017


Καλό σου ταξίδι Περικλή...






Ένα νυχτερινό ταξίδι με τον Περικλή Τριανταφύλλου στο Αγρίνιο, το 1981, για τη μεταγραφή του Πλιάτσικα στον Πανναυπλιακό...


Πριν από λίγες ημέρες έφυγε ο Περικλής Τριανταφύλλου, λίγοι θυμούνται ότι ήταν Πρόεδρος του Πανναυπλιακού, ένας από τους σημαντικότερους Προέδρους που χάρη σ' αυτόν αναγεννήθηκε η ομάδα το 1980...

Στη μνήμη του, μια από τις πολλές στιγμές που δείχνουν το πάθος του για τον Πανναυπλιακό και τη θέληση του να τον κάνει μεγάλο...

Αρχές καλοκαιριού 1981, περίοδος μεταγραφών για το ποδόσφαιρο και συγκομιδής βερίκοκου για αγρότες και επιχειρήσεις.

Ο Περικλής Τριανταφύλλου, εκτός από Πρόεδρος του Πανναυπλιακού είναι και επιχειρηματίας, ασχολείται βασικά με το βερίκοκο και έχει εργοστάσιο στη Νέα Κίο, την ΕΛΝΑΚΟ.

Εγώ, είμαι γενικός Αρχηγός του Πανναυπλιακού από το καλοκαίρι του 1980 και καθημερινά σχεδιάζουμε την οργάνωση της ομάδας για τη νέα χρονιά και φυσικά τις μεταγραφές.


Ήδη με πρωτοβουλία και χρήμα του Περικλή, είχαν έρθει στην ομάδα ανάμεσα και σε άλλους, ο Καραβίδας, ο Ρένεσης, ο Κυριακίδης, ο Ιορδανίδης και ένας εξαιρετικός ποδοσφαιριστής από το Αγρίνιο, που είχε καταταχτεί φαντάρος στο ΚΕΜΧ, ο Λευτέρης ο Πλιάτσικας.

Μας τον είχαν αφήσει από το 1980 για ένα χρόνο, όσο θα ήταν στρατιώτης, τέλειωσε ο χρόνος και έπρεπε να επιστρέψει στην ομάδα του, εμείς θέλαμε να τον κρατήσουμε και τους κάναμε πρόταση να τον πάρουμε κανονικά με μεταγραφή.

Ο Περικλής, μου λέει ότι κανόνισα ραντεβού να πάμε στο Αγρίνιο οι δυο μας και να περάσω από την ΕΛΝΑΚΟ, που δούλευαν διπλοβάρδιες, κατά τις επτά, ώστε μέχρι τις έντεκα να έχουμε φτάσει στο Αγρίνιο.

Εκείνο το βράδυ είχα παρέα και μία φίλη μου που στο άκουσμα για ταξίδι στο Αγρίνιο, πέταξε τη σκούφια της.

Πάμε στην ΕΛΝΑΚΟ όπου γίνεται χαμός, κάτι είχε χαλάσει, κάποια βλάβη σε μηχάνημα, που να φύγουμε στις επτά... Φύγαμε στις δέκα...

Εγώ δίπλα στον Περικλή, στην ασημί γκρι MBW 525 του και πίσω η κοπέλα.

Το σανίδωνε ο Περικλής, το αυτοκίνητο το ζήταγε και έτσι φτάσαμε στο Αγρίνιο γύρω στις μία και μισή, καθυστερήσαμε και στο φέρι μποτ...

Μας περίμεναν σε μια πιτσαρία, που την κρατούσαν ανοιχτή τόσο αργά για μας, ο Πρόεδρος και τρεις τέσσερις του Συμβουλίου...

Τελικά η καθυστέρηση μάλλον σε καλό μας βγήκε, γιατί ή που θα τσαντίζονταν και θα πήγαινε τσάμπα και το ταξίδι ή που θα είχαν μπαϊλντίσει και θα μας έλεγαν άντε να τελειώνουμε.

Το δεύτερο έγινε και φυσικά η επιθυμία του Λευτέρη να πάρει μεταγραφή στον Πανναυπλιακό.

Κανονίσαμε τα λεφτά, μας κέρασαν δυο πίτσες, και τέσσερις θα τρώγαμε, πήραμε την ελευθέρα του Λευτέρη και ξεκινήσαμε πανευτυχείς για το Ναύπλιο.

Η ώρα που φύγαμε ήταν τρεις, δε μας ένιαζε, ο Περικλής γέλαγε, έκλαιγε, ήταν ευτυχισμένος, χαρούμενος, ένας καταπληκτικός παίχτης και καλό παιδί θα γινόταν "δικός" μας, θα ανήκε στην οικογένεια του Πανναυπλιακού, θα ερχόταν για πάντα στο Ναύπλιο, θα έστηνε το δικό του σπιτικό εδώ, με την αγάπη του την Πατρούλα, που τον ακολούθησε από το Αγρίνιο.

Μόνο η φίλη μου, άσχετη με το ποδόσφαιρο, δεν καταλάβαινε γιατί χαιρόμαστε τόσο και ο Περικλής, που στην αρχή στραβομουτσούνιασε γιατί θα ερχόταν μαζί μας, μετά την ευχαριστούσε γιατί τη θεώρησε γούρικη.

Απίθανο το ποδόσφαιρο, σε όλες του τις παραμέτρους, δεν είναι απλά σχολείο ζωής, είναι ίσως η μόνη ανθρώπινη δραστηριότητα που προσφέρει τόσες πολλές και διαφορετικές συγκινήσεις.

Πρόλαβα δεν πρόλαβα να ξαπλώσω μια ώρα και πηγαίνω να ανοίξω το Φαρμακείο μου στο Μεγάλο Δρόμο (εκεί που είναι σήμερα τα παγωτά Κουστένη), με το που φτιάχνω καφέ "μπουκάρουν" στην κυριολεξία, ο Τάκης ο Προύντζος και ο Νίκος ο Σαββάκης να μάθουν τι έγινε.

Νέες χαρές και μπράβο, έρχεται και ο Πέτρος ο Γεωργόπουλος (Μαγκιόρος) και στις δέκα παρά το πρωί πίνουμε ουίσκι...

Κάποια στιγμή έφυγαν και ο Προύτζος με το Μαγκιόρο θα πήγαιναν στο ΚΕΜΧ να βρουν και να πουν τα ευχάριστα στο Λευτέρη, που περίμενε με αγωνία...

Πολλές ιστορίες έχω να γράψω για το Λευτέρη, έναν πανέξυπνο ποδοσφαιριστή, όμως αυτή η ανάρτηση ανήκει στον Περικλή Τριανταφύλλου, ένα πραγματικό καθοδηγητή, ένα βαθύ γνώστη του ποδοσφαίρου που ήρθε από την πατρίδα του το Αίγιο και έγινε ένας Ναυπλιώτης, που τίμησε όσο λίγοι το μέρος που τον δέχτηκε...

Καλό σου ταξίδι Περικλή...

Prefadoros
αναπαράχθηκε στο

Παρασκευή 14 Οκτωβρίου 2011

Γκουτσουμούτσου

     Εκείνη τη μέρα δεν είχε μάθημα στο Πανεπιστήμιο, ούτε δουλειά στο κυλικείο. Το εργαστήριο κλειστό, αργία οι πάντες κι η μέρα ξεκίναγε με ήλιο, ζέστη και όρεξη για βόλτα. Ήταν Πρωτομαγιά του '94, τρίτο έτος στους μηχανολόγους, λίγο χύμα η κατάσταση, έπρεπε να το ρίξουμε έξω. Βόλτα, λοιπόν, στον Ψαθόπυργο για καφεδάκι και η μοτοσυκλέτα είδε το λιμανάκι της. Αξιόπιστη πάντα και ας την έβριζαν οι φιλοευρωπαίοι. Το Γιαπωνέζικο κλασσικό δεν ξέμενε ποτέ...

Πέμπτη 29 Σεπτεμβρίου 2011

Δέν είναι βέσπα... είναι Μπέλλα!!!

Μια φορά κατέβαινα από την Αρβανιτιά, όχι από το γνωστό το δρόμο αλλά από το δύσκολο μέσα από την υπόγεια στοά του κάστρου της Ακροναυπλίας. Πρέπει νά ταν η πιο γρήγορη κατάβαση που έχω κάνει ποτέ, πέτρες και διάφορα σκουπίδια υποθέτω... δεν ήξερα τί πάταγα και φυσικά καθόλου φως... Αφού πέρασαν απ' το μυαλό μου όλες οι ταινίες τρόμου πού χα δει μέχρι τότε βγήκα επιτέλους στο φως στο άγαλμα του Καραϊσκάκη. Όμως όλο και κάτι με τράβαγε προς την παλιά την πόλη εκεί που ήταν και τα σφαγεία τα παλιά. Άντε να πάω από κει να πάρω το δρόμο, μετά να περάσω από Άγιο Σπυρίδωνα (εκεί που δολοφόνησαν τον πρώτο Κυβερνήτη της Ελλάδας), να φτάσω Πλατεία Συντάγματος για μπάλλα... Στρίβοντας λοιπόν στο πρώτο στενό νάσου βλέπω στον ακάλυπτο μια μοτοσυκλέτα μάλλον σκούτερ ήταν.
Μού κανε εντύπωση που χε μακριά σέλλα, μικρές ρόδες και το φανάρι κάτω από το τιμόνι. Βέσπα δεν ήταν, δεν έμοιαζε καθόλου. Τί ήταν τελικά; Έπρεπε να βρω τον κάτοχο αλλά ήμουν μικρός τότε και ανοργάνωτος. Ύστερα από πολλά χρόνια τελικά βρήκα ένα ίδιο σκούτερ λίγο πιο καινούργιο μοντέλο από αυτό που είχα δεί μικρός. Το σκούτερ είναι μάρκα Τσούνταπ (Zundapp) και φυσικά δεν είναι βέσπα... είναι η Μπέλλα.

Honda GL 1000 1976

Ήταν καλοκαίρι του '88 θυμάμαι, όταν είδα μια γαλάζια μοτοσυκλέτα να διασχίζει την κεντρική λεωφόρο... (Αμαλίας) προς το λιμάνι και έμεινα σύξυλος από τον ήχο των εξατμίσεων και τη λεβεντιά του αναβάτη πάνω στη "βασιλική" σέλλα. Πέρασε καιρός για να μάθω οτι ο γκριζομάλλης αναβάτης ήταν ο Γρηγόρης, συνάδελφος μηχανικός, ευαίσθητος, ρομαντικός και άρρωστος μοτοσυκλετιστής από τη νεαρή του ηλικία. Οικολόγος, ο ελεγκτής του περιβάλλοντος σε όλο το νομό, μοναχικός καβαλάρης στο δύσκολο δρόμο που διάλεξε, της ηθικής και της δικαιοσύνης έριχνε τις βόλτες του με το "μωρό", όπως έλεγε για να ξεσκάσει.
 
 
Για καλή μου τύχη, μια μέρα χτύπησε το τηλέφωνο και άκουσα το φίλο να μου λέει: "Το μωρό το θές;" Ε, τί θα απαντούσα; Το όνειρό μου γινόταν πραγματικότητα ύστερα από τόσα χρόνια και θα ανέβαινα στη σέλλα της μοτοσυκλέτας που είχα ερωτευθεί με την πρώτη ματιά. "Μόνο που θα το φροντίζεις και θα το προσέχεις με αγάπη και αφοσίωση'' , συνέχισε. "Έγινε, εφ' όρου ζωής" , τού δωσα υπόσχεση.
Έτσι ανέβηκα στη σέλλα και το "μωρό" έβγαλε τα χρυσά φτερά του και χάθηκε στη λεωφόρο της Νέας Κίου σα σίφουνας δείχνοντας τη δύναμή του από το 1976...

Η αγαπημένη μου μοτοσυκλέτα

Η αγαπημένη μου μοτοσυκλέτα
Horex Regina I 350cc 1952