Ήταν Μάης τρία χρόνια πριν
όταν μπήκα στο Καφενείο και μου είπατε (ο πληθυντικός που σας νευρίαζε...) για
την ωραία μπλούζα των AC-DC που φορούσα. Έρχονταν να παίξουν στην Ελλάδα,
σημαντικό γεγονός για τους γερόλυκους του ΡΟΚ, είχε βουίξει ο τόπος.
Θυμάμαι παρουσίαζα τότε
στο Πάντειο μια εργασία για το Ναύπλιο και μου την είχε δώσει που δεν
προλάβαινα να πάω στη συναυλία αν και φορούσα ένα μήνα πριν ως γνήσιος
φανατικός οπαδός την μπλούζα από το Highway to Hell.
Εσείς περιμένατε πώς και
πώς τη μέρα που θα ερχόταν η κόρη σας και το εγγονάκι για να πάτε να τους
φέρετε απ' το αεροδρόμιο.
Ήταν η μέρα που οι AC-DC
θα έπαιζαν το Highway to Hell. Ήταν η μέρα όμως που εσείς είχατε ήδη
ολοκληρώσει το Stairway to Heaven.
Έτσι αποφάσισε ο Θεός, να
σας πάρει εκεί ψηλά κοντά του γιατί πάντα εκεί ήσασταν, ΨΗΛΑ.
Εδώ μπορεί να μας έδωσε
θλίψη και πόνο η τραγική στιγμή που φύγατε τόσο ξαφνικά αλλά ο σκοπός
ολοκληρώθηκε.
Κε Δημήτρη (όσο και αν σας
νευριάζει το "Κύριε") τ' Ανάπλι έχασε πολλά από το ξαφνικό σας
ταξίδι, σίγουρα και η νέα γενιά που δε θα σας γνωρίσει (θα μάθει όμως...) αλλά
κέρδισε μαγκιά, περηφάνεια, ηθική, καλοσύνη, προσφορά, αγάπη, φιλία, όλος ο
Μπαμπινιώτης δε μπορεί να σας περιγράψει.
Οι φωτογραφίες δανεικές από το αφιέρωμα
http://argolikeseidiseis.blogspot.com/2012/05/3_26.html
***Αναδημοσίευση - χρέος από τον Μάη του '12
***Αναδημοσίευση - χρέος από τον Μάη του '12








