Ήταν καλοκαίρι του '88 θυμάμαι, όταν είδα μια γαλάζια μοτοσυκλέτα να διασχίζει την κεντρική λεωφόρο... (Αμαλίας) προς το λιμάνι και έμεινα σύξυλος από τον ήχο των εξατμίσεων και τη λεβεντιά του αναβάτη πάνω στη "βασιλική" σέλλα. Πέρασε καιρός για να μάθω οτι ο γκριζομάλλης αναβάτης ήταν ο Γρηγόρης, συνάδελφος μηχανικός, ευαίσθητος, ρομαντικός και άρρωστος μοτοσυκλετιστής από τη νεαρή του ηλικία. Οικολόγος, ο ελεγκτής του περιβάλλοντος σε όλο το νομό, μοναχικός καβαλάρης στο δύσκολο δρόμο που διάλεξε, της ηθικής και της δικαιοσύνης έριχνε τις βόλτες του με το "μωρό", όπως έλεγε για να ξεσκάσει.
Για καλή μου τύχη, μια μέρα χτύπησε το τηλέφωνο και άκουσα το φίλο να μου λέει: "Το μωρό το θές;" Ε, τί θα απαντούσα; Το όνειρό μου γινόταν πραγματικότητα ύστερα από τόσα χρόνια και θα ανέβαινα στη σέλλα της μοτοσυκλέτας που είχα ερωτευθεί με την πρώτη ματιά. "Μόνο που θα το φροντίζεις και θα το προσέχεις με αγάπη και αφοσίωση'' , συνέχισε. "Έγινε, εφ' όρου ζωής" , τού δωσα υπόσχεση.
Έτσι ανέβηκα στη σέλλα και το "μωρό" έβγαλε τα χρυσά φτερά του και χάθηκε στη λεωφόρο της Νέας Κίου σα σίφουνας δείχνοντας τη δύναμή του από το 1976...

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου