Πέμπτη 29 Σεπτεμβρίου 2011

Δέν είναι βέσπα... είναι Μπέλλα!!!

Μια φορά κατέβαινα από την Αρβανιτιά, όχι από το γνωστό το δρόμο αλλά από το δύσκολο μέσα από την υπόγεια στοά του κάστρου της Ακροναυπλίας. Πρέπει νά ταν η πιο γρήγορη κατάβαση που έχω κάνει ποτέ, πέτρες και διάφορα σκουπίδια υποθέτω... δεν ήξερα τί πάταγα και φυσικά καθόλου φως... Αφού πέρασαν απ' το μυαλό μου όλες οι ταινίες τρόμου πού χα δει μέχρι τότε βγήκα επιτέλους στο φως στο άγαλμα του Καραϊσκάκη. Όμως όλο και κάτι με τράβαγε προς την παλιά την πόλη εκεί που ήταν και τα σφαγεία τα παλιά. Άντε να πάω από κει να πάρω το δρόμο, μετά να περάσω από Άγιο Σπυρίδωνα (εκεί που δολοφόνησαν τον πρώτο Κυβερνήτη της Ελλάδας), να φτάσω Πλατεία Συντάγματος για μπάλλα... Στρίβοντας λοιπόν στο πρώτο στενό νάσου βλέπω στον ακάλυπτο μια μοτοσυκλέτα μάλλον σκούτερ ήταν.
Μού κανε εντύπωση που χε μακριά σέλλα, μικρές ρόδες και το φανάρι κάτω από το τιμόνι. Βέσπα δεν ήταν, δεν έμοιαζε καθόλου. Τί ήταν τελικά; Έπρεπε να βρω τον κάτοχο αλλά ήμουν μικρός τότε και ανοργάνωτος. Ύστερα από πολλά χρόνια τελικά βρήκα ένα ίδιο σκούτερ λίγο πιο καινούργιο μοντέλο από αυτό που είχα δεί μικρός. Το σκούτερ είναι μάρκα Τσούνταπ (Zundapp) και φυσικά δεν είναι βέσπα... είναι η Μπέλλα.

Honda GL 1000 1976

Ήταν καλοκαίρι του '88 θυμάμαι, όταν είδα μια γαλάζια μοτοσυκλέτα να διασχίζει την κεντρική λεωφόρο... (Αμαλίας) προς το λιμάνι και έμεινα σύξυλος από τον ήχο των εξατμίσεων και τη λεβεντιά του αναβάτη πάνω στη "βασιλική" σέλλα. Πέρασε καιρός για να μάθω οτι ο γκριζομάλλης αναβάτης ήταν ο Γρηγόρης, συνάδελφος μηχανικός, ευαίσθητος, ρομαντικός και άρρωστος μοτοσυκλετιστής από τη νεαρή του ηλικία. Οικολόγος, ο ελεγκτής του περιβάλλοντος σε όλο το νομό, μοναχικός καβαλάρης στο δύσκολο δρόμο που διάλεξε, της ηθικής και της δικαιοσύνης έριχνε τις βόλτες του με το "μωρό", όπως έλεγε για να ξεσκάσει.
 
 
Για καλή μου τύχη, μια μέρα χτύπησε το τηλέφωνο και άκουσα το φίλο να μου λέει: "Το μωρό το θές;" Ε, τί θα απαντούσα; Το όνειρό μου γινόταν πραγματικότητα ύστερα από τόσα χρόνια και θα ανέβαινα στη σέλλα της μοτοσυκλέτας που είχα ερωτευθεί με την πρώτη ματιά. "Μόνο που θα το φροντίζεις και θα το προσέχεις με αγάπη και αφοσίωση'' , συνέχισε. "Έγινε, εφ' όρου ζωής" , τού δωσα υπόσχεση.
Έτσι ανέβηκα στη σέλλα και το "μωρό" έβγαλε τα χρυσά φτερά του και χάθηκε στη λεωφόρο της Νέας Κίου σα σίφουνας δείχνοντας τη δύναμή του από το 1976...

Η αγαπημένη μου μοτοσυκλέτα

Η αγαπημένη μου μοτοσυκλέτα
Horex Regina I 350cc 1952