Μια φορά κατέβαινα από την Αρβανιτιά, όχι από το γνωστό το δρόμο αλλά από το δύσκολο μέσα από την υπόγεια στοά του κάστρου της Ακροναυπλίας. Πρέπει νά ταν η πιο γρήγορη κατάβαση που έχω κάνει ποτέ, πέτρες και διάφορα σκουπίδια υποθέτω... δεν ήξερα τί πάταγα και φυσικά καθόλου φως... Αφού πέρασαν απ' το μυαλό μου όλες οι ταινίες τρόμου πού χα δει μέχρι τότε βγήκα επιτέλους στο φως στο άγαλμα του Καραϊσκάκη. Όμως όλο και κάτι με τράβαγε προς την παλιά την πόλη εκεί που ήταν και τα σφαγεία τα παλιά. Άντε να πάω από κει να πάρω το δρόμο, μετά να περάσω από Άγιο Σπυρίδωνα (εκεί που δολοφόνησαν τον πρώτο Κυβερνήτη της Ελλάδας), να φτάσω Πλατεία Συντάγματος για μπάλλα... Στρίβοντας λοιπόν στο πρώτο στενό νάσου βλέπω στον ακάλυπτο μια μοτοσυκλέτα μάλλον σκούτερ ήταν.
Μού κανε εντύπωση που χε μακριά σέλλα, μικρές ρόδες και το φανάρι κάτω από το τιμόνι. Βέσπα δεν ήταν, δεν έμοιαζε καθόλου. Τί ήταν τελικά; Έπρεπε να βρω τον κάτοχο αλλά ήμουν μικρός τότε και ανοργάνωτος. Ύστερα από πολλά χρόνια τελικά βρήκα ένα ίδιο σκούτερ λίγο πιο καινούργιο μοντέλο από αυτό που είχα δεί μικρός. Το σκούτερ είναι μάρκα Τσούνταπ (Zundapp) και φυσικά δεν είναι βέσπα... είναι η Μπέλλα.

